บทที่ 19 นับเป็นคนที่คู่ควรแก่การฝากฝัง

กู้ซวงเฉิงเดินทางมาถึงหน้าประตูทางเข้าหุบเขาดาวจันทร์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยกับศิษย์เฝ้าประตู

"พี่ชาย ข้ามาหาศิษย์พี่ในหุบเขาดาวจันทร์นามว่าเหลียนปี้โหว พอดีข้าอยากจะซื้อโอสถจากเขาสักหน่อยขอรับ"

ศิษย์เฝ้าประตูเหลือบมองกู้ซวงเฉิงด้วยสายตางุนงง ราวกับว่าการมาขอซื้อยาจากเหลียนปี้โหวเป็นเรื่องประหลาดที่สุดในโลก

"รอประเดี๋ยว"

เขาทิ้งคำพูดไว้สั้นๆ จากนั้นจึงหยิบแผ่นหยกสื่อสารขึ้นมาส่งข้อความเข้าไป

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ กระเรียนกระดาษเหินเวหาก็บินฉิวตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

มันร่อนลงอย่างกะทันหัน ก้อนเนื้อกลมดิ๊กพลันกระโดดตุ้บลงมาจากหลังกระเรียนกระดาษ

"ใคร! ใครจะซื้อยาข้า!"

ดวงตาที่หยีเล็กจนเป็นเส้นขีดของเหลียนปี้โหวกวาดมองไปรอบทิศทาง

เมื่อเห็นกู้ซวงเฉิงยืนรออยู่ด้านข้าง เจ้าตัวก็รีบปรี่เข้ามาทักทายอย่างสนิทสนมทันที