บทที่ 17 ป้อนยาพิษให้เจ้ากิน

"โอสถรึ?" เฒ่าโม่ผู้ตาไว เหลือบไปเห็นการเคลื่อนไหวของกู้ซวงเฉิง

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"ฮ่าๆๆ คงเป็นโอสถสะสมพลังสินะ คิดจริงๆ หรือว่าพอกินเข้าไปแล้วจะกลายเป็นคู่มือของข้าได้? ข้าอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่สี่ อย่างไรก็เชือดเจ้าทิ้งได้อยู่ดี!"

พูดจบ ชายหัวล้านไม่เปิดโอกาสให้กู้ซวงเฉิงได้ตั้งตัว โถมกายบุกเข้าใส่อีกระลอก

ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบหลีก พลางสัมผัสได้ถึงขุมพลังอันมหาศาลที่ปะทุขึ้นภายในร่าง

เมื่อโอสถสะสมพลังไหลลงสู่ท้อง พลังวิเศษสายหนึ่งก็แผ่ซ่านเข้าค้ำจุนเส้นชีพจรทั้งหมด จนพลังปราณยืดหยุ่นและเหนียวแน่นขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

เส้นชีพจรของเขาขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมกว่าเท่าตัว ทั้งยังมีไอพลังปราณอันบริสุทธิ์สายใหม่ไหลบ่าเข้ามาเติมเต็มจนเอ่อล้น

กู้ซวงเฉิงสัมผัสกระแสพลังที่พลุ่งพล่านในร่าง พลางรำพึงในใจ