บทที่ 12 โอสถรูปทรงพิลึกพิลั่น

ตั้งแต่กู้ซวงเฉิงเลื่อนเข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่สอง ถังเหลียงก็มอบสิทธิ์การทำงานให้ทัดเทียมกับฟางเสี่ยวจื้อ ความเป็นอยู่ในเรือนปรุงยาจึงมีอิสระมากขึ้นกว่าเดิม

การหยิบฉวยเม็ดยาเสียจากห้องเก็บยาก็ง่ายดายขึ้นตามไปด้วย ยามนำกากยาไปทิ้ง เขามักจะแอบหยิบติดไม้ติดมือกลับมาได้รอบละสองสามเม็ด

ทว่าชายหนุ่มยังคงรอบคอบและรักษาท่าทีสงบเสงี่ยม ไม่ละโมบหยิบมาคราวละมากๆ จนเป็นที่สะดุดตา

เขารู้ดีว่าถังเหลียงคงพอระแคะระคายเรื่องที่เด็กรับใช้ข้างเตา แอบเอายาเสียไปขายให้ผู้ดูแลฝ่ายงานรับใช้ทั่วไปอยู่บ้าง เพียงแต่แกล้งหลับตาข้างหนึ่งไปเท่านั้น