บทที่ 7 ทะลวงสู่ระดับปลาย

กู้ซวงเฉิงลอบเตือนสติตนเองในใจให้คอยระวัง พลางเริ่มต้นลงมือคัดแยก

ฟางเสี่ยวจื้อสั่งให้เขาคัดแยกเม็ดยาเสียที่ไร้กลิ่นออกมา แต่ในสภาพแวดล้อมที่เหม็นเน่าคละคลุ้งเช่นนี้ จะไปหาเม็ดยาที่ไม่มีกลิ่นมาจากไหนกัน?

เพราะต่อให้เอาน้ำหอมมาตั้งตรงนี้ กลิ่นที่สูดเข้าไปก็คงเหม็นเน่าอยู่ดี

ชายหนุ่มฉีกเศษผ้าของตนออกมาหลายแถบ ก่อนนำมาผูกมัดปิดจมูกไว้แน่น ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ไม่สนใจว่ายาจะเหม็นหรือไม่ ค่อยๆ คัดแยกเม็ดยาเสียที่พอดูเป็นรูปเป็นร่างออกจากกัน ส่วนพวกที่มีสภาพย่ำแย่จนดูไม่ได้ ก็แยกกองไว้อีกฝั่ง

เรื่องกลิ่นคงต้องรอไว้ค่อยมาดมแยกแยะทีหลัง…

เมื่อมองดูกองเม็ดยาเสียปริมาณมหาศาลที่พอจะมีรูปทรง กู้ซวงเฉิงก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ อยากจะป้อนเม็ดยาพวกนี้ให้ต้นกล้าวิเศษในทันที!

ทว่ากู้ซวงเฉิงไม่ได้โง่เขลาจนลงมือทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะเขาไม่อาจมั่นใจได้เลยว่ามีใครแอบจับตามองตนอยู่หรือไม่