เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 ก็นับว่าเป็นการจูบเหมือนกัน
เซี่ยกุยหลานเงียบไปหลายนาที ภายในห้องส่วนตัวมีแสงสลัว ดวงตาทรงดอกท้อสีดำสนิทของเขาจมหายอยู่ในความมืด ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ขอโทษครับ ผู้จัดการมีกฎห้ามดื่มเหล้า"
"กฎเหรอ?" หวังเยว่แค่นหัวเราะเย็นชาเช่นกัน
เขาไม่มีท่าทีจะยอมถอย แม้น้ำเสียงจะดูเหมือนกำลังเจรจา แต่กลับยิ่งทำให้คนรู้สึกรังเกียจ เขาหรี่ตาแล้วพูดว่า "เรื่องก่อนหน้านี้เป็นความผิดฉันเอง ฉันล้อเล่นไม่รู้จักกาลเทศะ คุณชายรองก็สั่งสอนฉันแล้ว ฉันรู้ตัวว่าผิดจริง ๆ เลยอยากถือโอกาสคืนนี้ขอโทษนาย ถือว่าให้เกียรติฉันหน่อย มาเล่นสักรอบเป็นไง?"
เซี่ยกุยหลานมีเบ้าตาลึกและแนวกระดูกคิ้วสูง เมื่อก้มลงมองคนอื่น จะให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับพร้อมกลืนกินทุกสิ่ง
สายตาแบบนี้ ต่อให้มีคนบอกว่าเซี่ยกุยหลานเคยฆ่าคน หวังเยว่ก็คงเชื่อ
หวังเยว่รู้สึกเย็นวาบไปตามแผ่นหลังอย่างไม่มีเหตุผล เขาเอนตัวพิงโซฟาอย่างไม่สบายใจ แต่พอรู้ตัวอีกครั้ง ความโกรธที่รู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยามก็ผุดขึ้นมาทันที ทำไมเขาต้องกลัวด้วย?!
นอกจากหวังเยว่แล้ว คนอื่น ๆ ภายในห้องต่างก็ไม่กล้าหายใจแรง เพราะกลัวว่าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
แต่ในใจกลับกำลังรอดูเรื่องสนุก
เกมส่งไพ่เป็นวิธีเล่นที่ชวนให้รู้สึกรังเกียจอย่างมาก ผู้เล่นต้องใช้ปากดูดไพ่หนึ่งใบเอาไว้ แล้วขยับเข้าไปใกล้เพื่อให้อีกคนรับไพ่ต่อด้วยปาก