เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 กอดสักที
เซี่ยกุยหลานไม่พูดกับเขาอีกแล้ว เฉินอู้บ่นพึมพำอยู่สองสามคำ พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เขาก็รีบวิ่งลงไปชั้นล่าง เพื่อซื้ออาหารเช้าให้เซี่ยกุยหลานที่โรงอาหาร
ท่าทีของเขาดื้อดึงมาก เซี่ยกุยหลานไม่อยากเสียเวลาพูดกับเขา ทุกครั้งจึงรับมา แต่ไม่ได้กินเลย
ความเย็นชาและท่าทีแข็งกร้าวของเซี่ยกุยหลานทำให้คนอื่นเจ็บปวดได้ง่าย
ความจริงแล้วนอกจากเจ้าของร่างเดิมกับพวกไม่กี่คน นักเรียนส่วนใหญ่ในห้องก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเซี่ยกุยหลาน แต่พอเผชิญหน้ากับใบหน้าเย็นชาและท่าทีเมินเฉยปฏิเสธผู้อื่นของเขา ก็ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ได้อีก
เฉินอู้จ้องเขาอย่างคาดหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลิกรบกวนอย่างว่าง่าย หันกลับไปนั่งทำโจทย์ต่อ
ผู้ชายคนนี้เย็นชาจริง ๆ
"คุณชายรอง ลู่วั่ง" หลังหมดคาบแรก เด็กผู้ชายที่นั่งแถวหน้าเฉินอู้ก็หันกลับมาอีกครั้ง เขาขยับคิ้วหลิ่วตาให้ทั้งคู่ ก่อนลดเสียงลงแล้วถามว่า "คืนนี้ไปจิงไห่กันไหม?"
เด็กผู้ชายคนนี้ชื่อจางหยวนโจว ส่วนจิงไห่เป็นร้านเกมใกล้โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง นักเรียนจำนวนมากมักไปเล่นเกมกันหลังเลิกเรียนตอนเย็น
เฉินอู้รีบส่ายหน้า