Ep-3: ความทรงจำที่เปิดเผยต่อสาธารณชน

“เอาล่ะ... ผมคิดว่าทุกคนคงจะพร้อมกันแล้วนะครับ ถ้าอย่างงั้น... ใครจะขออาสาสมัครเป็นคนแรกดีครับ?”

ศ.ชิโรเอะเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หอประชุม เหล่านักเรียนต่างหันซ้ายหันขวากันเลิกลั่ก ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้าเสนอตัวออกไปเป็นคนแรก เหตุผลหลัก ๆ ก็คงเพราะไม่มีใครอยากเอาเรื่องส่วนตัวหรือความลับดำมืดในหัวมาฉายประจานให้คนนับพันดูสด ๆ บนจอหอประชุมหรอก... ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ยาก

“ไม่มีเลยเหรอครับเนี่ย... น่าเสียดายจัง ผมอุตส่าห์เตรียมลายเซ็นพิเศษแถมหนังสือผลงานวิจัยส่วนตัวมาแจกคู่กันแท้ ๆ...”

“ฉันเองค่ะ!” สองเสียงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

ศ.ชิโรเอะยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างของหญิงสาวสองคนก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ทั้งคู่ไม่ได้นั่งอยู่ใกล้กันนัก แต่จังหวะเวลาในการเสนอตัวกลับเป๊ะเวอร์ราวกับนัดกันมา

“ใจเย็น ๆ ก่อนครับทั้งสองคน ทางบริษัทเราเตรียมเครื่องอ่านไว้รองรับจำนวนมากอยู่แล้ว ไม่ต้องแย่งกันหรอกครับ ได้รับลายเซ็นของผมกันทุกคนแน่นอน... อืม ถ้าอย่างนั้น เอาเป็นน้องนักเรียนผมสีฟ้าคนนั้นก็แล้วกันนะ...”

ผมหรี่ตามองไปยังหญิงสาวผู้เป็นอาสาสมัครคนแรกซึ่งเดินมาจากระยะค่อนข้างไกล เธอเดินขึ้นเวทีด้วยท่าทางประหม่านิด ๆ เพื่อความชัดเจน ผมเลยเบนสายตาจากตัวจริงไปจ้องมองที่หน้าจอดิจิตอลขนาดใหญ่แทน

“ห๊ะ!... เดี๋ยวนะ นี่กูตาฝาดไปหรือเปล่าวะเนี่ย?!”

ผมขยี้ตาแรง ๆ แล้วเพ่งมองหน้าจออีกครั้งให้แน่ชัด