เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในภารกิจกู้ภัยครั้งหนึ่งในอีกหลายปีต่อมา
“เร็วเข้า ๆ ๆ! แบกจุดชุบชีวิตทั้งหมดไปที่แนวหน้าให้ฉันที! อย่าให้พวกมนุษย์ข้าวโพดทองฆ่าศัตรูจนเหี้ยนเตียนหมดล่ะ!”
“แม่งเอ๊ย! สงครามอวกาศของกองยานอาจใกล้รู้ผลแพ้ชนะแล้ว ถ้าพวกเราที่เป็นหน่วยยกพลขึ้นบกยังไม่รีบมันส์กันสักรอบ ประเดี๋ยวก็ไม่มีโอกาสได้ออกโรงกันพอดี!”
“อย่าขวางฉัน! ฉันจะบุกบันไซ! ฉันจะเอาตัวไปอุดปากกระบอกปืนท่าพิสดาร! ฉันจะเป็นทหารระเบิดตัวเองไปบึ้มบังเกอร์!”
“พี่ชาย นายตายไปกี่รอบแล้วเนี่ย? คิดว่าการชุบชีวิตไม่ต้องใช้อะไรแลกเลยหรือไง? หรือว่านาย.........ลืมกฎของระบบที่เพิ่งประกาศใช้ออกมาล่าสุดไปแล้ว? ใครก็ตามที่จงใจส่งหัว เปลืองโควตาการชุบชีวิต กลับไปแล้วเจ้าหนูจะหดสั้นลงไปหนึ่งเซนติเมตรนะโว้ย”
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ทหารพายุสองสามนายที่ทำตัวเป็นพวกตัวตลกพลางกู่ร้อง “อูร่า” เพิ่งจะถีบตัวกระโดดออกจากคูเพลาะ ก็ถูกห่าฝนลำแสงที่จู่โจมเข้ามาซัดจนระเนระนาด ร่างศพกลิ้งตกลงมาในคูเพลาะอย่างแรง และฟุบลงบนร่างของชีสตาเตอร์สู้รบที่มีทรวงอกอวบอิ่มนางหนึ่ง
ชีสตาเตอร์สู้รบนางนั้นผลักศพกระเด็นออกไปราวกับทิ้งขยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ จากนั้นจึงหันไปถามพี่น้องราคา 50 คนที่พูดไปก่อนหน้านี้ซึ่งอยู่ในคูเพลาะเดียวกัน “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ขอเพียงพวกเราไม่ได้จงใจส่งหัว ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหม? เพราะว่าทหารจำนวนมากที่มาจากจักรวาลวอร์แฮมเมอร์ขึ้นชื่อเรื่องความกล้าหาญและไม่กลัวตายกันทั้งนั้น”