เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ในที่สุดเธอก็มาแล้ว...”
“ฉันรอเธอมาตลอด รอให้จิตวิญญาณของเธอหลอมรวมจนถึงระดับที่สูงพอที่จะทะลวงผ่านข้อจำกัดต้องห้ามชั้นแล้วชั้นเล่า แล้วทุ่มเทแรงกายแรงใจมาถึงที่นี่...”
“เธอไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ! ไม่สิ ถ้าจะให้พูดให้แม่นยำก็คือ: ฉัน ไม่ทำให้ตัวเองผิดหวัง...”
“เธอคงพบแล้วสินะว่าในความทรงจำของเธอ มักจะมีเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริงโผล่เข้ามาให้ระลึกถึงอยู่เสมอ และเศษเสี้ยวเหล่านั้นก็ดูคุ้นเคยเหลือเกิน”
“ในนั้นมีเรือรบอยู่ลำหนึ่งที่น่าประทับใจเป็นพิเศษ เพราะมันมีชื่อเดียวกันกับเรือธงของเธอ นั่นก็คือ—ไฮเปอเรียน”
“เธอคงสงสัยสินะ? ว่าฉันคือใคร? แล้วทำไมถึงโผล่เข้ามาในจิตสำนึกของเธอถึงสองสามครั้ง ราวกับว่าชะตากรรมผูกพันเข้ากับเธอ...”
ฉางเวยมองชายสวมฮู้ดที่กึ่งนอนอยู่บนพื้นซึ่งมีลมหายใจรวยรินโดยไม่แทรกขึ้นมา แต่เลือกที่จะรับฟังอย่างเงียบๆ
ส่วนชายสวมฮู้ดก็ไอออกมาสองสามครั้งเพื่อคลายความไม่สบายเนื้อตัว ก่อนจะพูดต่อ
“บางทีเธออาจจะเดาได้แล้ว ฉันก็คือฉางเวย อีกคนหนึ่งที่เป็นเธอ!”