กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอันอบอุ่นสาดส่องเข้ามาในห้องผู้ป่วย จงไคค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“ตื่นแล้วหรือ”
เสียงอ่อนโยนของฉางเวยดังมาจากข้างกาย ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเขาจะฟื้นขึ้นมา
จงไคหันไปมองตามเสียงและพบว่าฉางเวยกำลังมองตนด้วยสีหน้าอ่อนโยน ทั้งยังเริ่มปอกแอปเปิลอย่างไม่รีบร้อน
“ฉันอยู่ที่ไหน”
เห็นได้ชัดว่าจงไคเพิ่งฟื้นขึ้นมา สมองจึงยังสับสนวุ่นวาย
ฉางเวยตอบกลับอย่างหงุดหงิด
“แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกหรือ แน่นอนว่าต้องเป็นโรงพยาบาล! แถมยังเป็นห้องวีไอพีสุดหรูบน ‘ไททานิก’ มีสวนในร่มกับแปลงดอกไม้ในตัว สามารถจำลองสภาพอากาศและสภาพแวดล้อมสำหรับพักฟื้นที่อบอุ่นสบายที่สุดได้”