เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อัยหยา! ใครมาอวดเก่งแถวนี้? แสบตาชิบหายเลย!” ฉางเวยยกมือขึ้นบังแสงสีทองเจิดจ้าที่ระเบิดออกมาโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเขาหรี่ตาลง แล้วเห็นหนุ่มกล้ามสายปรัชญาปรากฏตัวขึ้นในสายตา พร้อมกับโพสท่าแบบนักเพาะกาย ก็แทบจะอ้วกออกมาตรงนั้น!
มันเหมือนกับกำลังกินอาหารเลิศรสอยู่ดี ๆ แล้วจู่ ๆ ก็มีคนโผล่มาป้อนอ้าวลี่เกย์เข้าปาก รสชาตินั้น... ช่างซาบซ่านสะใจเกินทนจริง ๆ!
จะมาให้ช้ากว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง? คนอย่างฉันฉางเวยเป็นพวกที่จะถูกความงามยั่วยวนจนตกต่ำได้ง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ? นี่มันเรียกว่าแสร้งทำเป็นอ่อนแอให้ศัตรูตายใจต่างหาก! รอให้ฉันกดอีกฝ่ายลงใต้ร่าง รวมฝักดาบเข้าด้วยกันแล้วอาศัยจังหวะที่มันไม่ทันระวัง แทงดาบเข้าไปในร่างของอีกฝ่ายแล้วกวนให้ฟ้าถล่มดินทลาย ไม่ยอดเยี่ยมกว่าเรอะ?
เอาละทีนี้! โอกาสทองในการลอบโจมตีพังหมดเลย!