0111

⬢⬢⬢

ตอนที่ 111 วาสนาชั่วร้าย

บทที่ 111 วาสนาชั่วร้าย

หนานกงซืออวี่มองรอยเปื้อนสกปรกบนหน้าอกของตนพลางหรี่ตาลง มองดูจิ้งจอกขาวหิมะในมือของปู้เฟยเยียนด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“นี่โทษผู้นี้ไม่ได้ หากจะโทษก็จงโทษที่สตรีผู้นี้เหินกระบี่เร็วเกินไป”

ไป๋หรูอวี้สั่นหนวดเคราพยายามแก้ตัวอย่างเปล่าประโยชน์

“แม่นางเฟยเยียน เจ้าคงเหนื่อยแล้วกระมัง ให้เจ้านามนี้แก่ข้าเถิด” หนานกงซืออวี่หรี่ตาจ้องมองจิ้งจอกในมือของนาง

ท่าทางของเขานั้นราวกับอยากจะจับมันกินสด ๆ เสียให้ได้

ไป๋หรูอวี้ผู้น่าสงสารรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกในยามนี้

หากตบะของเขายังอยู่ เจ้าพวกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเหล่านี้จะมีสิทธิ์อะไรมารังแกมัน?