กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 20 นามปู้เทียนเป่า
เมื่อนึกถึงตอนที่นางยังเด็ก ปู้เทียนเป่าและสองสามีภรรยาตระกูลปู้มักจะทุบตีและด่าทอนางอยู่บ่อยครั้ง จนหลายต่อหลายครั้งที่นางถูกตีจนหมดสติไป
แม้หลายปีมานี้ร่างกายจะได้รับการขัดเกลาจากไข่มุกลึกลับเม็ดนั้นอย่างต่อเนื่อง แต่บนร่างกายก็ยังคงทิ้งร่องรอยบาดแผลเก่าที่ฝังลึกเอาไว้มากมายจนไม่อาจรักษาให้หายได้
และแต่เดิมนั้นก็เป็นปู้เทียนเป่าที่เสนอให้ขายตัวนางไปเพื่อแลกกับเหรียญทอง
นางยอมเป็นวัวเป็นม้าทำงานรับใช้ในบ้านมานานหลายปี กลับไม่อาจมีค่าเท่ากับคำพูดเพียงประโยคเดียวของปู้เทียนเป่า
ความเกลียดชังอันท่วมท้นได้ปกคลุมอยู่ในใจของนาง
ซูมู่เหยาดึงแขนของปู้เฟยเยียนแล้วกล่าวว่า “เฟยเยียน เจ้าเป็นอะไรไป? อย่าทำให้ข้าตกใจสิ”