0007

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 หลบหนี

เด็กหญิงอ่อนแรงสองคนกำลังจะเอ่ยปากแต่ถูกปู้เฟยเยียนเอามือปิดปากห้ามไว้เสียก่อน

“จุ๊ๆ พวกเจ้าเบาเสียงหน่อย อย่าให้เขาได้ยิน”

ปู้เฟยเยียนแอบแหวกช่องประตูเกี้ยวออกไปดู เหยาชิงขณะนี้กำลังพิงต้นไม้ใหญ่พักผ่อน

หลังจากช่วยแก้เชือกให้ทุกคนนางก็อดหนักใจไม่ได้ พวกนางล้วนเป็นเด็ก จะหนีออกจากเงื้อมมือของผู้บำเพ็ญตนได้อย่างไร?

“ข้ามีวิธีหลบหนี แต่พวกเจ้าต้องทำตามที่ข้าบอก”

นัยน์ตาที่เรียบเฉยของเว่ยหลานมองมาทางปู้เฟยเยียน

ดวงตาของเขางดงามเกินไป ประกอบกับใบหน้าที่ดูธรรมดาไร้จุดเด่นนี้นับว่าไม่เข้ากันเลยแม้แต่น้อย

ยามนี้ถือว่าอยู่ในสถานการณ์จนตรอกแล้ว ทำได้เพียงตัดสินใจลองเสี่ยงดูสักครั้ง