กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 547 การแก้แค้นของประธานบริหารมาแบบไม่ทันตั้งตัว
“ก็ฉันกับเวยเวยอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี ฉันทำใจทิ้งเธอไปไม่ลงจริง ๆ…แน่นอนว่าพวกนายด้วย!” เควินพึมพำเสียงเบา
เหลียงสือชิงหัวเราะเยาะ “พอเถอะ นายกับฉันถูกเธอรับเข้าทำงานวันเดียวกัน ฉันยังมาก่อนนายตั้ง 5 นาทีด้วยซ้ำ ถ้าจะพูดเรื่องแต่งเข้าบ้าน ก็ต้องเรียงตามลำดับก่อนหลัง”
เควินมองเขาราวกับเห็นตัวประหลาด “เหลียงสือชิง นายยังหลุดออกจากนิยายเล่มนั้นไม่ได้ใช่ไหม?”
“แล้วนายล่ะหลุดออกมาได้หรือยัง? เรื่องพวกนั้นยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นจริง ถึงเวยเวยจะไม่อยู่ข้าง ๆ ฉันก็ยังระแวดระวังอยู่ทุกวัน ทำงานอย่างขยันขันแข็งในโลกใบนั้น…”