กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 532 สู้กับพี่ เธอยังอ่อนหัดเกินไป
ภายในห้องพักผู้ป่วย แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงมาอย่างอ่อนโยน ไป๋เฉียงยื่นผลไม้ที่หั่นไว้แล้วให้จ่านหมิงหลีอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกลัวจะรบกวนความสงบนี้ “พี่ชายเธอออกจากโรงพยาบาลไปหลายวันแล้ว ทำไมเธอยังอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่ไม่ยอมกลับอีกล่ะ ร่างกายยังไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
จ่านหมิงหลีรับผลไม้มา แต่ไม่ได้รีบกิน กลับจ้องไป๋เฉียงตรง ๆ ด้วยสายตาลุ่มลึก “ก็มาเป็นกรณีศึกษาให้เธอไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงของเขาเจือแววหยอกเย้า ทั้งยังแฝงความสนิทสนมอยู่หลายส่วน