กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 527 จะไม่คิดถึงได้ยังไง? เธอเป็นภรรยาฉัน
จ่านเสียงเซิ่งคอยสังเกตสีหน้าลูกชายอยู่ตลอด พอเห็นลูกชายรีบร้อนจะลงจากเตียง เขาก็รีบประคองศีรษะลูกชายไว้ “หมิงอี้ เป็นอะไรไป” แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าร่างกายลูกชายจะยังมีอาการผิดปกติ
จ่านหมิงอี้รีบส่ายหน้า ฝืนทำใจให้สงบแล้วพูดว่า “พ่อ วางใจเถอะ ผมไม่เป็นไร ผมแค่…เหมือนจะหูแว่วไปนิดหน่อย”
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
เพราะเขาได้ยินฉานหลิงจื่อร้องเรียก “เวยเวย” อย่างตื่นเต้นจริง ๆ เสียงนั้นชัดเจนเหลือเกิน ราวกับอยู่ข้างหู เขาสงสัยว่าตัวเองยังหลุดออกมาจากเรื่องราวไม่ได้ ทุกสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นเพียงภาพลวงตา