กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 493 ทำให้นังร้ายคนนี้อยากตายก็ไม่ได้
เมื่อลั่วชุนหยางได้ยินเช่นนั้นก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขามองไป๋เวย แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อน ทั้งซาบซึ้ง ทั้งรู้สึกผิด และยังมีความยินดีที่ยากจะบรรยาย “เวยเวย ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอมาก ไม่อย่างนั้นพวกเราคง...”
ไป๋เวยส่ายหน้าเบา ๆ ขัดคำพูดเขา “อาลั่ว อย่าพูดแบบนั้นเลย เราหายกันแล้ว ครั้งก่อนคุณช่วยฉันจากปากกระบอกปืนของนายท่านสามหลัว ฉันจำบุญคุณครั้งนั้นไว้ในใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าความผิดที่คุณเคยก่อจะลบล้างกันได้ทั้งหมด หวังว่าคุณจะเข้าใจความลำบากใจของฉันด้วย”