กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 484 บาดแผลจากรักกลายเป็นแค้น กว่าจะรู้ตัวก็ช้าไปหน่อย
“ไม่—ไม่—เวยเวย—อย่าทำให้ฉันตกใจ… ทั้งที่ยังดี ๆ อยู่ เกิดอะไรขึ้น?” ใบหน้าอาเซียวเต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากเชื่อ เสียงร้องด้วยความตกใจนั้นแทบจะทะลุความเงียบสงัดของค่ำคืน
ไป๋เวยกุมท้องที่เลือดไหลทะลัก “เฮ้อ—อย่าโวยวายสิ คนไข้กำลังพักผ่อน…”
อาเซียวพุ่งเข้าไปดุจลูกธนูหลุดจากสาย แม้ร่างกายจะอ่อนแรงก็ไม่สน เขาโผกอดไป๋เวยไว้แน่นทั้งที่ไม่สนอะไรทั้งนั้น น้ำตาหยดโต ๆ ร่วงลงบนใบหน้าเธอ เขาตะโกนสุดเสียง “ช่วยด้วย—ช่วยด้วย—หมอ… หมอช่วยด้วย…”