กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 ได้ยินว่าเธอหนีตามนักพรตไปแล้ว
<divclass="tt-title">
เธอรีบยิ้มแล้วอธิบาย “ไม่เป็นไร เมื่อกี้ช่วยคนแล้วเผลอไปถูโดน”
เภสัชกรพยักหน้าแล้วบอกอย่างหวังดี “สุดทางเดินมีห้องน้ำ ไปชำระล้างดูสิ”
“ได้เลย พอดีฉันจะล้างสมุนไพรด้วย…”
“เธอจะต้มยาเองหรือ?”
“ฉันจะไปเก็บฟืนแถวริมทางนอกโรงพยาบาล แล้วก่อเตาเล็ก ๆ ต้มยา”
“ทำแบบนั้นลำบากเกินไปแล้ว ครัวหลังโรงอาหารของเราต้มยาให้ได้ คิดค่าแรงแค่ 1 หยวน”
ไป๋เวยยิ้ม “ยาของฉันพิเศษ ต้องคอยควบคุมไฟอยู่ ฉันต้มเองดีกว่า”
ไป๋เวยตั้งใจต้มเผื่อไว้มากหน่อย กว่าจะถือยารีบกลับมาถึงห้องผู้ป่วยของอาเซียวก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มสองทุ่มแล้ว