กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440 นายใจกว้างกับคู่แข่งความรักขึ้นแล้ว
ในที่สุดเครื่องบินก็ทยอยลงจอดที่สนามบินในประเทศ ลำตัวขนาดมหึมาแล่นไปตามทางวิ่ง ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ ราวกับกำลังบอกเล่าถึงการเดินทางอันยาวนานที่เพิ่งสิ้นสุดลง ประตูเครื่องบินค่อย ๆ เปิดออก อากาศสดชื่นพัดเข้ามาปะทะใบหน้า เจือกลิ่นอายของผืนดิน ทำให้ไป๋เวยกับจ่านหมิงอี้รู้สึกถึงความตึงเครียดและความคาดหวังที่ยากจะบรรยาย
ภายในห้องโดยสาร ผู้โดยสารค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังทางออกอย่างเป็นระเบียบ ผ่านทางเดินแคบ ๆ ระหว่างที่นั่ง…
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างห้องโดยสารเข้ามา ทำให้ใบหน้าของผู้คนที่ดูอ่อนล้าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความหวังสว่างขึ้น