กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 433 เธอใส่ใจเขาอยู่ทุกเมื่อ
รัตติกาลอ่อนโยน แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบางเบา สาดลงทุกมุมห้อง แต่งแต้มโลกใบเล็กแห่งนี้ด้วยผืนแพรสีเงินชวนฝัน
ไป๋เวยค่อย ๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ประคองใบหน้าของจ่านหมิงอี้ไว้อย่างแผ่วเบา แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและแน่วแน่ “นายไม่ต้องกังวลขนาดนั้น ตำรับยาพวกนั้นใครเห็นก็ต้องบอกว่าเป็นยาดีที่ตรงกับอาการ เห็นผลชัดเจนด้วย ถึงตอนนั้นนายก็อยู่เงียบ ๆ คอยตามเขาไป อย่าพูดมากเด็ดขาด ฉันกลัวว่านายพูดมากแล้วเขาจะจำได้” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ราวกับกำลังพร่ำบอกถ้อยคำรักแสนหวาน ทุกคำล้วนแฝงความห่วงใย