กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 430 เลือดออกปากแล้ว ก็ต้องเล่นให้สุดบทสิ
ลั่วชุนหยางเซถลาไปทางรถบรรทุกที่กำลังจะออกตัว ความหวานคาวเอ่อขึ้นมาที่ลำคอ ก่อนเลือดสีแดงคล้ำจะพรวดออกจากปาก เปรอะฝาครอบโลหะด้านหน้ารถ รอยเลือดสะท้อนแสงขาวเย็นจากไฟหน้ารถเป็นประกายเหนียวข้นพิกล ราวกับกองสีที่ยังไม่แห้งสนิท
ไป๋เวยเบิกตากว้าง มือหนึ่งบีบแขนจ่านหมิงอี้ที่ปลอมโฉมเป็น “หวังอ้ายกั๋ว” อย่างรวดเร็ว
ทั้งสองประคองลั่วชุนหยางไว้คนละข้างอย่างรู้ใจกัน แต่มือของไป๋เวยกลับแอบออกแรงผลักเขาไปทางรถตำรวจ เธอส่งเสียงสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำ “อาลั่ว อดทนไว้นะ!” ทว่าหางตากลับจ้องกุญแจมือที่เอวของตำรวจเขม็ง