กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 403 เธอกลับกำจัดเจ้าถิ่นคนหนึ่งได้อย่างไม่คาดคิด
ไป๋เวยแก้ตัวอย่างใจเย็นและไร้เดียงสา “ฉันไปซื้อผลไม้ให้แม่ไง แม่มีไข้ ควรกินผลไม้เย็นชื่นใจสักหน่อยจะได้เจริญอาหาร...”
ลั่วชุนหยางชะงักไป มองผลไม้เกลื่อนพื้น ถึงได้เข้าใจว่าเขาเข้าใจเธอผิดไปจริง ๆ
นังหนูคนนี้ต่างจากลูกสาวแท้ ๆ ของเขาอย่างลั่วจิ่นโดยสิ้นเชิง เธอกตัญญูต่อจ่านถิงและรู้ความเอาใจใส่ผู้อื่นมาโดยตลอด ไม่อย่างนั้นจ่านถิงคงไม่รักเธอเหมือนลูกแท้ ๆ หากนังหนูคนนี้คิดจะหนีจริง ก็คงไม่วิ่งกลับมาหาเขาเองหรอก
เขาไม่ได้ตำหนิไป๋เวยมากไปกว่านั้น ถูกซ้อมจนสะบักสะบอมขนาดนี้ ก็ได้แต่ยอมรับว่าโชคร้ายเอง