กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 396 เจอเจ้าถิ่นขวางทาง
อาเซียวมองซ้ายทีมองขวาทีอย่างประหลาดใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน
“เฮ้ย อย่าบอกนะว่าฉันพูดถูก?”
จ่านหมิงอี้กับไป๋เวยเงียบกันไปอีกครั้งอย่างมีนัย
ไป๋เวยจ้องถนนไม่วอกแวก แต่ล้อรถก็ยังเผลอทับแอ่งน้ำ รถกระบะท้ายสะเทือนจนคนทั้งคันร้องโอ๊ยระงม
อาเซียวเองก็ตะโกนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “พวกคุณมีวาสนาประหลาดอะไรกัน? ถึงขั้นฝันร่วมกันได้ด้วย? หรือในฝันยังทำเรื่องอย่างว่าด้วย?”
จ่านหมิงอี้ตวาดอย่างหงุดหงิด “มีแต่นายที่คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย นึกว่าพวกเราเป็นคนแบบไหน?”