กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 377 ตกลงอยู่ฝ่ายเดียวกับฉันแล้วแท้ ๆ แต่นายกลับแปรพักตร์
“อื้อ—”
ไป๋เฉียงลากเสียงตอบอย่างภาคภูมิใจ เธอเอนพิงไหล่เขาโดยไม่รู้ตัว แขนก็โอบคล้องคอเขาอย่างสนิทสนม คางวางอยู่บนไหล่เขา กำลังจะเล่าอย่างตื่นเต้นว่าสร้อยเส้นนี้ได้มาอย่างไร แต่จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ชาติก่อน แต่เป็นชีวิตนี้ที่ทั้งสองคนมักวางตัวสุภาพต่อกัน เธอจึงรีบนั่งตัวตรง
จ่านหมิงหลีกลับไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน เขาปล่อยให้เธอแนบชิดเข้ามาแล้วถอยห่างออกไปอย่างหม่นหมอง เม้มริมฝีปาก แต่กลับลืมไปแล้วว่าควรทำอย่างไรถึงจะเข้าใกล้เธอได้