กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 362 ภรรยากับเขาช่างห่างเหินกันเหลือเกิน
จ่านหมิงอี้กอดเธอแน่น วางคางไว้ตรงซอกคอ สูดกลิ่นหอมคุ้นเคยจากตัวเธออย่างหลงใหล เขาเหมือนแมวใหญ่แสนอ่อนโยน คลอเคลียแนบชิดเธออย่างมัวเมา กอดรัดเธอไว้ ไม่อยากปล่อยมือไปตลอดชีวิต พอเห็นว่าเธอยังกอดเขาอย่างสนิทสนม ไม่มีท่าทีต่อต้านหรือหลบหนี เขาก็ทั้งประหลาดใจและยินดี ความหวานอุ่นราวกับน้ำผึ้งในใจไหลกลับคืนมาอีกครั้งดุจคลื่นน้ำ
“เวยเวย ขอบใจที่ช่วยครอบครัวเรา ฉันติดหนี้เธอ ตระกูลจ่านก็ติดหนี้เธอ ฉันต้องตอบแทนเธอให้ดี ไม่อย่างนั้นฉันคงรู้สึกผิดจริง ๆ”