กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 349 เธอทุ่มหมดหน้าตักเพื่อช่วยนาย
ภายในรถเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของทั้งคู่
ท่านผู้บังคับบัญชาหลี่เองก็เงียบขรึมกว่าแต่ก่อนมาก เพราะอดนอนจนตาขาวแดงก่ำไปหมด ทั้งยังไม่ได้สวมแว่นอ่านหนังสือ เขาจึงหรี่ตาอย่างไม่สบาย มองถนนเบื้องหน้า เขาลำบากใจจริง ๆ ไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์ของไป๋เวยอย่างไร เขาเองก็เซ็นสัญญารักษาความลับไว้ จึงพูดอะไรกับหมิงอี้ไม่ได้เลย
จ่านหมิงอี้มองโคมไฟประดับเต็มสองข้างถนน เสียงประทัดดังไม่ขาดสาย “วันนี้วันส่งท้ายปีเก่าแล้ว ท่านจัดการยังไง? กลับบ้านไปห่อเกี๊ยวกับภรรยาอาจารย์ใช่ไหม?”
“ครอบครัวควรได้อยู่พร้อมหน้ากันจริง ๆ ฉันส่งนายกลับบ้านแล้วก็ต้องกลับไปกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัวเหมือนกัน ภรรยาฉันรออยู่”