กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 342 เพื่อช่วยสามี ถึงกับทิ้งกิจการไว้
“นังบ้าคนนี้ รู้ไหมว่าฉันนึกว่าเธอถูกคนใช้ขวานสับจนเละเป็นเนื้อบด ฉันร้องไห้จนหมดสติอยู่ตรงกองเลือด…วันนี้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงไปทำงาน เลยลางานมาหลบอยู่ที่บ้าน…เวยเวย ตอนนี้เธออยู่ไหน? บาดเจ็บหรือเปล่า?”
“ฉันไม่เป็นไร วางใจได้ ไม่มีแผลแม้แต่นิดเดียว”
แม้ไป๋เวยจะปลอบเธออย่างมีเหตุผลด้วยคำพูด แต่ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้