บทที่ 300 มองไม่เห็นเมียก็ร้อนใจ

บทที่ 300 มองไม่เห็นเมียก็ร้อนใจ

นังหนูคนนี้ไม่เพียงจริงใจและทุ่มเทให้จ่านหมิงอี้กับเธอเท่านั้น แต่ยังทำเต็มที่เพื่อจ่านหมิงหลี คนแก่เด็กเล็กในบ้าน กลุ่มคนแปลกหน้าในหน่วยทหารกับบ้านพักครอบครัวทหารด้วย ใครต้องการความช่วยเหลือ เธอก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้…

เวยเวยแบบนี้สมควรให้เธอมองเป็นพี่น้องแท้ ๆ และสมควรให้เธอรักและทะนุถนอมด้วยใจจริง!

แต่เธอต้องทำอย่างไรถึงจะตอบแทนความจริงใจทั้งหมดของนังหนูคนนี้ได้?

ไป๋เฉียงเห็นสะพานที่จ่านหมิงอี้ถูกช่วยขึ้นมา ก็อดตกใจไม่ได้ เผลอพึมพำออกมา “ช่างเป็นโชคชะตาที่พิสดารจริง ๆ!”

ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จ่านหมิงหลีถูกฆ่าตายในนิยายต้นฉบับหรอกหรือ?