กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 289 รอดชีวิตได้ก็ต้องอาศัยฝีมือการแสดงหลอกล่อ
จ่านหมิงหลีประเมินรูปร่างและอาวุธของอีกฝ่ายผ่านกระจกมองหลังรถจี๊ป พลางคำนวณโอกาสชนะหากลงมือสู้ โดยเฉพาะในรถเก๋งยังมีคนขับอีกคนที่ถือปืนเล็งมาทางนี้ด้วย โอกาสชนะจึงริบหรี่เหลือเกิน
พอได้ยินไป๋เฉียงกรีดร้อง เขาก็มองไปด้วยความเป็นห่วง เห็นปืนกระบอกหนึ่งจ่อศีรษะไป๋เฉียงอยู่เหมือนกัน ประแจที่เขากำลังจะยกขึ้นจึงต้องซ่อนไว้ในแขนเสื้อคลุมทหาร ปากก็ปลอบว่า “อย่าหุนหันพลันแล่น...อย่ายิงเด็ดขาด พวกเราจะลงจากรถเดี๋ยวนี้!” พูดพลางส่งสัญญาณให้ไป๋เฉียงให้ความร่วมมือเท่าที่ทำได้