กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 215 เรื่องนี้…ไม่มียาแก้เสียดาย
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังทำใจรุนแรงกับเธอไม่ได้
พอปิดไฟ แสงจากลานบ้านลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา ทอดเงาพร่างพราย บรรยากาศสลัวในห้องค่อย ๆ อบอวลด้วยกลิ่นอายคลุมเครือ
เหตุผลในใจเขาต่อสู้อย่างหนัก แต่ท้ายที่สุดก็ยังต้านทานความคิดถึงที่ท่วมท้นมานานราวกับคลื่นไม่ได้
เขาค่อย ๆ เลื่อนตัวเข้าไปในผ้าห่ม โอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา แววตาเต็มไปด้วยความรักและความอาลัยอาวรณ์ไม่รู้จบ จากนั้นจุมพิตอ่อนโยนแผ่วละเอียดก็โปรยลงมาเบา ๆ ราวกลีบดอกไม้…
ไป๋เวยพร่าเลือนไปหมด ถูกจูบจนมึนงงไม่รู้เหนือรู้ใต้ เธอเผลอหลงอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว