กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 209 เขาถูกสวมเขาต่อหน้าต่อตา
จ่านหมิงอี้เดินตามเธอลงบันไดมา มองแผ่นหลังของเธอแล้วนึกถึงตอนที่พวกเขาช่วยคนจากหมู่บ้านชิงสุ่ยกลับมา ระหว่างค้างคืนในถ้ำ เธอขว้างก้อนหินอยู่หน้าปากถ้ำ…
ตอนนั้นเธอขว้างก้อนหินไปไกลมาก เด็ดขาดแบบนี้เหมือนกัน ราวกับโยนของสำคัญบางอย่างทิ้งไป!
“เวยเวย เธอขว้างอะไรออกไป”
“ไม่มีอะไร แค่ของส่วนเกิน พกไว้ก็เป็นภาระ” ไป๋เวยไม่แม้แต่จะหันกลับมา น้ำเสียงเย็นเยียบ
บังเอิญเหลียงสือชิงกำลังเดินขึ้นมาจากชั้นล่าง แสงไฟถนนที่ส่องผ่านหน้าต่างทำให้เขามองเห็นไป๋เวยชัดเจน