บทที่ 154 ถึงกับหอบขวานไล่ฆ่าเขา?

บทที่ 154 ถึงกับหอบขวานไล่ฆ่าเขา?

“ลูกบ้านเรา ย่อมคิดเหมือนฉันอยู่แล้ว” จ่านเสียงเซิ่งเห็นน้องสาวกับน้องเขยกำลังนินทาสองพี่น้องสาวตระกูลจินกันอยู่ จนลืมเรื่องที่จะขึ้นไปส่งข้าว เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ

จางซู่ฮุ่ยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วยกนิ้วโป้งให้สามี

จ่านเสียงเซิ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนใช้เท้าเตะเธอเบา ๆ ใต้โต๊ะเป็นสัญญาณว่าอย่าแสดงออกชัดเจนเกินไป

แต่จางซู่ฮุ่ยอดบ่นในใจไม่ได้ “หวังว่าเจ้าหนุ่มทึ่มนั่นจะคว้าโอกาสไว้ให้ดี อย่าซื่อบื้อผลักภรรยาดี ๆ ออกจากบ้านไปเสียล่ะ”

บนชั้นสอง…

ไป๋เวยหลับ ๆ ตื่น ๆ แล้วฝันถึงเรื่องราวของตัวละครหญิงสมทบไป๋เวยในนิยายต้นฉบับอีกครั้ง