บทที่ 112 ทนไม่ไหวก็ซัดให้น่วม

บทที่ 112 ทนไม่ไหวก็ซัดให้น่วม

ไป๋เวยรู้สึกว่าเหลียงสือชิงนี่ช่างพูดจาชวนให้หงุดหงิดคนเก่งจริง ๆ

เธอคร้านจะอธิบายอะไรกับคนแบบนี้ “ในใจนายต้องสกปรกขนาดไหน ถึงได้คิดคำตอบออกมาแบบนั้น?”

เหลียงสือชิงพูดไม่ออก

ท่านผู้เฒ่ากลับอธิบายอย่างเมตตา “หมิงอี้กับหมิงเทียนถูกบ้านในเรือนสี่ประสานถล่มทับ เด็กคนนี้เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป ใช้มือเปล่าคุ้ยซากปรักหักพังช่วยคน ก็เลยถูกเศษกระเบื้อง เศษไม้ และเศษอิฐบาด…นังหนูคนนี้ก็ฉลาดมาก หาเจอได้อย่างแม่นยำ หมิงอี้กับหมิงเทียนได้รับการช่วยเหลือทันเวลา เลยไม่เป็นอะไร”

เหลียงสือชิงตกตะลึง แล้วก็อดละอายใจกับท่าทีเลวร้ายของตัวเองเมื่อครู่ไม่ได้