บทที่ 97 เธอไม่กลับบ้านทั้งคืน

บทที่ 97 เธอไม่กลับบ้านทั้งคืน

ในวินาทีนั้นเอง เขาถึงได้เข้าใจว่าตัวเองบุ่มบ่ามแค่ไหน

ความรักที่เขามีต่อไป๋เวยยังห่างไกลจากความรู้สึกที่ไป๋เวยมีต่อเขา ทั้งสุกงอมและลึกซึ้งน้อยกว่ามาก

การรักใครสักคนอย่างแท้จริง ย่อมกลัวว่าตัวเองจะจากไปก่อน กลัวว่าชีวิตจะไม่แน่นอน กลัวว่าสักวันอาจต้องเอ่ยคำยอมแพ้ทั้งที่ไม่เต็มใจ กลัวว่าจะเหลืออีกฝ่ายเพียงลำพัง ไร้ที่พึ่ง ใช้ชีวิตแต่ละวันราวกับผ่านไปนานแสนนาน

ไป๋เวยมักกลัวว่าตัวเองจะมอบความสุขให้เขาไม่ได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าก็เป็นเช่นนั้น

ที่น่าขันที่สุดคืออันหงเซียว เจ้าคนโง่เง่านั่น ดันเก็บโชคก้อนโตไว้ได้ ถึงกับกอดไป๋เวยไว้ในอ้อมแขน

ผู้หญิงคนนั้นคือคนเดียวที่จ่านหมิงอี้รักในชีวิตนี้!