กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 70 คนรักในฝันอยู่ใกล้แค่เอื้อม
“ใช่แล้ว พอฉันสะดุ้งตื่น เพราะมีเธออยู่ข้าง ๆ ใจก็รู้สึกสบายและสงบ หลังจากนั้นก็ไม่ฝันร้ายอีกเลย”
จ่านหมิงอี้ใช้ลูกไม้นี้อีกครั้ง ถอนหายใจอย่างเป็นห่วงปนแสร้งอ้อน “เวยเวย ฉันกลัวว่าถ้ากลับห้องตัวเองไป จะฝันร้ายอีก”
“ตกลงกันไว้สองคืน ก็ต้องสองคืน เดี๋ยวฉันจะช่วยบำรุงร่างกายให้ รับรองว่านายจะหลับสบาย”
“ก็ได้”
จ่านหมิงอี้เลยนอนแช่อยู่บนเตียง ไม่อยากขยับไปไหน แต่ก็คิดไม่ออกว่าตรงไหนผิดพลาด
เธอเป็นคนที่อ่อนให้แต่ไม่ยอมแข็งใส่ไม่ใช่หรือ ทำไมแสร้งทำเป็นอ่อนแอถึงไม่ได้ผลแล้วล่ะ หรือว่ายังน่าสงสารไม่พอ?