กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 68 เขาถึงกับออดอ้อนทั้งข่มขู่
“ไม่ใช่ เหวินหงซิ่งตบมา ตอนฉันไปถึงคณะศิลปะการแสดงทหาร เธอใส่ร้ายว่าเวยเวยขโมยของ แล้วยืนขวางหน้ารถไม่ให้เธอออกมา พอฉันเข้าไป เหวินหงซิ่งก็ตบฉันฉาดหนึ่ง”
จ่านเสียงเซิ่งกลับถอนหายใจโล่งอก ขอแค่ลูกชายไม่ได้ทำให้เวยเวยคนโปรดของบ้านโกรธก็พอ เรื่องอื่นกับคนอื่นถือเป็นปัญหาภายนอก ไม่สำคัญ
“ลูก เหวินหงซิ่งตบนายแล้วไม่เอาคืนหรือ?”
“ผมยังไม่ทันทำอะไร เวยเวยก็พุ่งเข้ามาเอาคืนให้ ซ้อมจนจมูกกับปากของเหวินหงซิ่งเลือดออกเลย พ่อไม่เห็นหรอกว่าเวยเวยตอนนั้นดูเหี้ยมหาญไร้เทียมทานขนาดไหน คนในคณะศิลปะการแสดงทหารตกใจกันจนทำอะไรไม่ถูกหมด”