กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 42 ไม่ต้องให้เธอทำงาน ผมเลี้ยงเธอเอง
จ่านหมิงอี้หลุดหัวเราะ “แม่ คนที่ควรบำรุงน่าจะเป็นผมมากกว่าหรือ?”
“ลูกนี่ไม่รู้จักเอาใจใส่คนอื่นเลยจริง ๆ!”
จางซู่ฮุ่ยเหลือบมองลูกชาย แล้วหันไปมองไป๋เวยอย่างกระตือรือร้น
“เวยเวย ช่วงสองสามวันนี้ฉันมัวแต่จัดห้องกับซื้อเสื้อผ้าให้เธอ ลืมซื้อรองเท้าไปเลย ไม่รู้ว่าเธอใส่เบอร์อะไร เดี๋ยวฉันไปทำงานแล้ว เธอไปกับฉันด้วย เลือกรองเท้าสักหลายคู่ แล้วก็เสื้อผ้าสวย ๆ อีก…”
ไป๋เวยเข้าใจความรู้สึกซาบซึ้งของแม่คนนี้ดี
ถ้าไม่ใช่เพราะมีท่านผู้เฒ่ากับคุณนายผู้เฒ่าอยู่ เธอคงยกของดีทั้งหมดให้ไป๋เวยเพื่อตอบแทนที่ช่วยชีวิตจ่านหมิงอี้