กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 7 หลงลืมตัวไปกับเสียงเรียก “พี่เขย” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จ่านหมิงอี้เห็นเธอใช้ปลายเท้าถีบลำต้นไม้ลงมาอย่างคล่องแคล่ว เขารีบยื่นมือไปรับด้วยความเป็นห่วง แต่กลับบังเอิญเห็นกางเกงขาสั้นสีขาวสะอาดใต้กระโปรงของเธอ รูปร่างเย้ายวน และเรียวขาขาวผ่องดุจหยกคู่นั้น
จู่ ๆ เขาก็คอแห้งผาก ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน รีบเบือนสายตาหนี แล้วให้ไป๋เวยนั่งบนบ่าอย่างมั่นคง จากนั้นจึงย่อตัวลง ค่อย ๆ วางเธอลงบนพื้น