กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 4 จู่ ๆ ก็ทำใจให้เขาตายไม่ลง
จ่านหมิงอี้ดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วยื่นกระติกน้ำไปจ่อริมฝีปากเธอ “ดื่มน้ำอย่ากรอกเข้าปากแบบนั้น เดี๋ยวสำลักเข้าปอด เอาปากแนบปากขวดแล้วค่อย ๆ ดื่ม”
“ฉันไม่ชอบเลียน้ำลายคนอื่น” ไป๋เวยไม่ใช่คนไม่รู้จักรักษาระยะห่าง
จ่านหมิงอี้อดหยอกเย้าไม่ได้ “ตอนเธอจูบฉันยังไม่เห็นเกรงใจเลย แค่น้ำลายนิดหน่อยจะกลัวอะไร?”
ใบหน้าไป๋เวยร้อนผ่าว แต่เธอก็ยังหลบเลี่ยงการแนบปากกับขวด แล้วเทน้ำกรอกเข้าปากแทน จากนั้นก็ “แค่ก ๆ…”
จ่านหมิงอี้ถูกเธอทำให้หัวเราะอีกครั้ง เขารีบตบหลังเธอเบา ๆ ให้หายสำลัก เสียงหัวเราะสดใสทำเอานกในป่าตกใจบินหนี
ไป๋เวยถลึงตาใส่ พลางรีบตีไหล่เขาทีหนึ่ง “เบาเสียงหน่อย! ถ้าชาวบ้านที่มาตัดฟืนเห็นเข้า พวกเราก็แตกแน่”