กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 2 พิษกำเริบ ใช้เขาเป็นยาแก้พิษ
ตอนอ่าน “สองสาวขาวดำ” ไป๋เวยจดจ่ออยู่กับการกระทำทุกอย่างของ “ไป๋เวย” ตัวละครหญิงสมทบใจร้าย ดังนั้นในสายตาเธอ พระเอกก็เป็นแค่คนที่ถูกลั่วจิ่นใช้เป็นเครื่องมือเพื่อทรมานและวางแผนเล่นงานตัวละครหญิงสมทบ
แต่...คนที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือคนนี้กลับมีเลือดเนื้อและแข็งแกร่ง พอเขาเข้ามาใกล้กะทันหัน เธอก็มองเห็นจังหวะหายใจของเขา รู้สึกถึงแรงกดดันจากร่างกายของเขา ดวงตาเป็นประกายของเขาสะท้อนภาพเธออยู่ในนั้น—นี่มัน—สมจริงเกินไปแล้ว!
ไป๋เวยตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองอยู่ในโลกเดียวกับชายคนนี้จริง ๆ และยังรู้สึกหวาดหวั่นจากเรื่องที่เพิ่งประสบมา