กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พ่อ ผมคิดแบบนี้แหละ ถ้าบ้านข้าง ๆ ไร้น้ำใจ ก็อย่าโทษว่าเราไม่เป็นธรรม คืนนี้เราไปเอาของที่ควรเป็นของเรากลับมากันเลย…” เย่ต้าเหอกระซิบกระซาบข้างหูทั้งสองคน พลันเห็นแววตาเย่เป่าเกินสว่างวาบขึ้นเรื่อย ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ ดี! สมกับเป็นลูกชายของฉันเย่เป่าเกินจริง ๆ ความคิดแบบนี้มีเต็มไปหมด!” เย่เป่าเกินหัวเราะร่า พลางตบไหล่เย่ต้าเหออย่างชมเชย
เย่ต้าห่ายห่อไหล่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกว่าปล่อยให้เย่ต้าเหอโดดเด่นต่อหน้าเย่เป่าเกินคนเดียวไม่ได้