กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่ พอฝูเป่าลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นก็คือเย่เหล่าไท่ที่ยิ้มจนหน้าเป็นริ้ว
“ฝูเป่าเอ๊ย ให้ย่าพาออกไปเดินเล่นหน่อยนะ…” เสียงของเย่เหล่าไท่อ่อนหวานราวกับผสมน้ำผึ้ง
ตั้งแต่ผ่านพิธีครบเดือน ฝูเป่าก็ได้รับอนุญาตให้อุ้มออกนอกบ้านได้แล้ว
ดังนั้นการพาฝูเป่ออกไปเดินเล่นรอบหนึ่งในตอนเช้าจึงกลายเป็นสิ่งที่เย่เหล่าไท่ต้องทำทุกวันไม่มีขาด
เย่เหล่าไท่อุ้มฝูเป่าที่ถูกห่อจนกลมเหมือนลูกชิ้น ออกบ้านไปอย่างอารมณ์ดี