กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฟู่ว! ในที่สุดก็ถึงบ้านแล้ว หม่าไหลตี้นั่นเหมือนทหารยามยืนเฝ้าปากหมู่บ้าน ใครผ่านมาก็อยากเข้ามาซักถามทุกคน ช่างบ้าได้ไม่เบาจริง ๆ!”
พอเย่ลี่จวินพูดจบก็โยนถุงผ้าที่ใส่สมุดอยู่ในมือไปที่มุมกำแพง แล้วกระตือรือร้นเข้าไปใกล้หน้าเย่เหล่าไท่
“แม่ ตอนนี้ผมไปดูหลานสาวน้อยของผมได้ไหม?”
เมื่อเห็นท่าทางซุ่มซ่ามของลูกชายคนเล็กคนนี้ เย่เหล่าไท่เดิมทีตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องต้องฝากให้เขาช่วย
เธอได้แต่พยักหน้า ไปบอกเหอเสี่ยวหลิงก่อนหน่อยหนึ่ง แล้วจึงพาเย่ลี่จวินไป