กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 218 คือฉันเอง
ประตูใหญ่ถูกคนกระแทกเปิดออก ในเวลาเดียวกันนั้น หลินหย่งฮุยก็กระโดดลงไปจากตึก
เพื่อนบ้านที่พุ่งเข้ามาเห็นเพียงเสิ่นอีหนิงที่นั่งทรุดหมดแรงอยู่บนพื้นกับหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่
คุณป้าหูสาวเท้าไม่กี่ก้าวก็วิ่งไปถึงข้างกายเสิ่นอีหนิง พยุงเธอขึ้นมา แล้วพบว่าบนลำคออันบอบบางของเธอมีรอยแดงเป็นปื้นรอบคอ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย”
นิ้วมือของเสิ่นอีหนิงชี้ไปที่หน้าต่าง ในลำคอเหมือนมีก้อนสำลีอุดอยู่ เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “จับขโมย”
ผู้ชายหลายคนที่เข้ามา พอได้ยินว่ามีขโมย ก็รีบวิ่งไปที่ริมหน้าต่างทันทีแล้วมองลงไปข้างล่าง
“ยังนอนอยู่ใต้ตึกอยู่เลย เร็วเข้า”