เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 197 ปมด้อย
จากซีอันไปเมืองหลวง โดยสารรถไฟด่วนขบวนที่ 41 ใช้เวลา 16 ชั่วโมงก็ถึงสถานีรถไฟประจิมแห่งเมืองหลวง
คณะของเหลียงหมิงจางมี 7-8 คน นักศึกษาและเจ้าหน้าที่เทคนิคนั่งที่นั่งแข็ง ส่วนเหลียงหมิงจางได้รับสิทธิพิเศษเป็นห้องส่วนตัวชั้นนอนนุ่ม วิศวกรสถาบันวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่ร่วมเดินทางมาด้วยพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย จากตู้นอนชั้นแข็งจึงได้เลื่อนระดับเป็นชั้นนอนนุ่ม ทั้งสองคนอยู่ห้องส่วนตัวเดียวกัน
วิศวกรคนนี้ชื่อจางซิ่ง อายุ 40 กว่าปี เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวัสดุโครงสร้างอากาศยาน
ตอน 2 ทุ่มกว่า หลินหย่งฮุยยกกะละมังน้ำอุ่นมาเคาะเปิดประตูห้องส่วนตัวชั้นนอนนุ่ม “ครูครับ เดินทางไกลมาเหนื่อย ๆ ผมมาล้างเท้าให้ จะได้คลายเมื่อยล้า พอนอนหลับสักตื่น พรุ่งนี้เช้าตรู่พวกเราก็ถึงแล้วครับ”
เหลียงหมิงจางชะงักไป รีบโบกไม้โบกมือ สีหน้ากระอักกระอ่วน “เธอวางกะละมังลงเถอะ ฉันล้างเองได้”