กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 176 ฉันไม่กลัวเป็นม่าย
จางหย่งกับเสิ่นอีหนิงอุ้มแตงโมคนละลูก พลางเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารหอพัก
เสิ่นอีหนิงขาแข้งอ่อนเปลี้ยจนแทบก้าวไม่ออก ราวกับเท้าเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย ยังไม่ทันถึงอาคารหอพัก เธอก็ทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนขอบทางเท้าจนลุกไม่ขึ้น
“คุณเป็นลมแดดหรือเปล่าครับ” จางหย่งเป็นกังวล ย่อตัวลงตรงหน้าเสิ่นอีหนิง พลางกวาดตามองดูอาการของเธออย่างละเอียด แต่ดูก็ไม่เหมือนคนเป็นลมแดด
“ตรงไหนไม่สบาย ผมจะพาคุณไปตรวจที่ห้องพยาบาลครับ”
เสิ่นอีหนิงวางแตงโมลง ชันเข่าขึ้นแล้ววาดแขนทั้งสองข้างกอดเอาไว้ ร่างกายกลับหนาวสั่นสะท้านท่ามกลางช่วงวันที่ร้อนอบอ้าวที่สุดของฤดูร้อน