ตอนที่ 174 รอคอยตราบฟ้าดินสลาย

ตอนที่ 174 รอคอยตราบฟ้าดินสลาย

เสิ่นอีหนิงไม่สนใจแผลที่ขา รีบวิ่งไปหาเหลียงหมิงจาง ระหว่างทางรู้สึกโล่งใจเหลือเกินที่ได้พ่อกลับคืนมา ไม่ว่าจะเสียใจหรือเจ็บปวดแค่ไหนก็สามารถร้องไห้ในอ้อมกอดของพ่อได้

มิน่าล่ะเมื่อก่อนเวลาทะเลาะกัน จี้จงหลินถึงเอะอะก็กลับเรือนนายพล

แต่น่าเสียดายที่เหลียงหมิงจางไม่อยู่ที่หอพัก ประตูห้องลงกลอนไว้ เขายังไม่กลับมา

เธอหันหลังเดินไปหาเขาที่อาคารสำนักงาน ในเวลานี้ ความปรารถนาที่จะพบหน้าเขานั้นแรงกล้าเหลือเกิน

อาคารสำนักงานสูงสองชั้นสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสิ่นอีหนิงยืนมองอยู่ไกล ๆ นอกอาคาร ลังเลอยู่นานก็ไม่ได้เข้าไป

ในฐานะครอบครัว เธอไม่อาจเข้าออกสถานที่ราชการทหารตามอำเภอใจได้ ตรงทางเข้าอาคารมีทหารยืนเฝ้าเวรยามอยู่

ลมราตรีพัดโชยมา หิ่งห้อยสองสามตัวลอยละล่องไปมา ความคิดที่ซัดสาดดังคลื่นคลั่งค่อย ๆ สงบลง เธอหันหลังแล้วก้าวเดินกลับไปทีละก้าว

“อีหนิง?”