กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 152 สหายจี้ ขอบคุณนะ
เสิ่นอีหนิงยกแขนขึ้นคลำไปมาด้วยความตื่นตระหนก คลำไปโดนใบหน้าของจี้จงหลิน นิ้วมือลูบผ่านริมฝีปากบางลงไป จู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา สะอึกสะอื้น “ฉันมองไม่เห็นจริง ๆ นะคะ”
“ฉันจะไปโรงพยาบาล! รีบพาฉันไปโรงพยาบาลเถอะ ฉันตาบอดไม่ได้นะ ถ้าตาบอดต่อไปฉันคงอยู่ไม่ได้แล้ว…”
จี้จงหลินคว้าข้อมือเธอไว้ “เสิ่นอีหนิง คุณใจเย็น ๆ หน่อย” เขากางห้านิ้วแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ เธอเอาแต่หลั่งน้ำตา ลูกตานิ่งสนิทไม่ไหวติง
“เมื่อคืนยังมองเห็นไหม?”
“เห็นค่ะ”
“วันนี้จู่ ๆ ก็มองไม่เห็นงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะ เมื่อกี้ฉันยังอ่านตำราอยู่ในห้องเลย พอเข้ามาอีกที ตรงหน้าก็มืดสนิท มองไม่เห็นแล้ว” เสิ่นอีหนิงร้อนใจ “ฉันจะไปโรงพยาบาล”
เขาจูงเธอเดินออกจากห้อง มาถึงระเบียงทางเดินที่มีแสงไฟ “มองเห็นไหม?”